Ont-google-ing

Ludo Schildermans

04/04/2012 - 11:31

Ludo Schildermans

Ludo Schildermans

Sara Engels

Google breidde onlangs het Google Art Project uit. Meer dan 150 ‘partners’ uit de kunstwereld, verdeeld over zowat veertig landen, waaronder ook België, nemen eraan deel. Op de website kan je digitaal door musea struinen om kunstcollecties te bestuderen of op individuele kunstwerken inzoomen. Kunst kijken vanuit je luie zetel als het ware. Sommige afbeeldingen kan je in Google Earth zelfs tot gigapixelformaat opblazen op je beeldscherm zodat je details te zien krijgt die je bij een museumbezoek ongetwijfeld ontgaan.

Het Art Project is het zoveelste resultaat van wat bijna lijkt op een fetisjistische digitaliseringsdrang van Google. Begonnen als een ‘eenvoudige’ zoekmachine wil het bedrijf inmiddels zowat alles in ‘enen en nullen’ opslaan zo lijkt het: kaarten, steden, gebouwen, de aarde, boeken en nu ook kunstwerken. Is dat wel zo’n fantastisch idee? Waarom zou je immers nog een museum bezoeken waar je kunstwerken niet eens in zeer hoge resolutie kan bestuderen als je dat vanuit je luie zetel wel kunt? Iedereen die wel eens een museum binnenloopt, kent immer het fenomeen: buig je te ver naar een schilderij toe om een detail of de penseelvoering te bestuderen, dan gaat meteen een hels alarm af dat je verschrikt doet terugdeinzen.

Een bezoek aan Google Art Project is gratis. Een bezoek aan een museum is dat niet. Je vraagt je af wat al die musea bezielt om hun – voorlopig nog – topcollecties digitaal in pand te geven bij Google. En bezoekers toe te laten hun gebouwen virtueel te bezoeken, want ook dat is mogelijk met het Google Art Project. Al leert een streekproef dat die Google Steet View-achtige functie nog eerder beperkt is. Betaalt de zoekgigant de musea riant om de kunstwerken om te vormen tot digitale beelden en zich virtueel toegang te verschaffen tot hun zalen? Het moet haast wel.

Musea verwachten wellicht dat de digitale collectie, die Google met het Art Project aanlegt, niet ten koste zal gaan van mogelijke bezoekers. Integendeel, ze geloven dat het mensen kan helpen bij de voorbereiding van een gepland museumbezoek. Dat is ook de overtuiging van de woordvoerster van het Koninklijk Museum van Schone Kunsten Brussel – dat tien topwerken door Google liet digitaliseren. Bij Radio 1 verwoordde ze het onlangs zo: “Het echte werk (zien) is nog altijd veel meer waard dan het surrogaat.” Waar hebben we dit nog gehoord? De lp? De cd? De dvd? Het fysieke boek? Het Google Art Project zou wel eens het zoveelste bewijs kunnen zijn dat we evolueren naar een soort die steeds minder behoefte heeft aan ‘fysiek‘ contact met de dingen om ons heen.

En nog een bedenking: wat blijft er over van het verrassingseffect? Als je alles op voorhand via Google plant – je reistocht, je stadswandeling, je museumbezoek – en alle bezienswaardigheden al tot in de fijnste details vanuit je luie zetel op je beeldscherm tovert, zodat je weet wat je te zien krijgt, is een reis of museumbezoek dan niet gedoemd een ont-google-ing te worden? Ik herinner me een bezoek aan het Prado in Madrid: het onbeschrijfelijke gevoel toen ik plotseling oog in oog stond met de kleurenpracht en intensiteit van De kruisafneming, het bekende schilderij van Rogier Van Der Weyden. Had ik de gewaden, de gezichten, de tranen, ja, zelfs alle craquelures al in detail op mijn beeldscherm bekeken in het opgeblazen gigapixelformaat in Google Earth, het kunstwerk had me nooit zo van mijn sokken geblazen.

Data News in je nieuwsoverzicht op Facebook

Meer over: ,

 

Reacties

K03N | 11 april 2012

@Paulus Nog even geduld, heel binnenkort kan je een brilletje kopen dat de beelden projecteert voor je ogen (ware grootte en 3d) en kan je 'echt' door het museum lopen en de schilderijen op ware grootte zien...de technologie is er, alleen nog een beetje duur.

Ongepast?

PAULUS9 | 4 april 2012

Ik zou jouw stelling toch willen nuanceren. Het werk dat je aanhaalt (De kruisafneming van Rogier Van Der Weyden) meet 220 x 262 cm (inderdaad, ook gegoogled). Dergelijke majestueuze werken moet je in het écht zien, zelfs op een 23” scherm kan een afbeelding nooit het imposante, het indrukwekkende weergeven. Dat geldt trouwens niet alleen voor schilderwerken, maar ook bvb. Stonehenge of de Eifeltoren kan je alleen ervaren als je er echt staat. Anderzijds, door de afmetingen van dergelijke kunstwerken, bevinden sommige delen ervan zich op een hoogte van3 meter en meer. Hierdoor wordt het totaal onmogelijk om nog enig detail te kunnen waarnemen. Die details zijn toch ook de moeite waard? Vele ervan zal je trouwens enkel kunnen vinden als je op voorhand weet waar je moet zoeken. Dat geldt trouwens ook voor kleinere schilderijen, zoals het “Portret van Giovanni Arnolfini en zijn vrouw” van Jan Van Eyck (Londen, National Gallery). In het spiegeltje aan de wand kan je de schilder zelf aan het werk zien. Als je het weet kan je dat ook bij het origineel nog onderscheiden. Wat je echter altijd zult missen (en wat ik eerder toevallig ontdekte dankzij Google) is dat in elk van de 12 oogjes rond de spiegel een bijbels tafereel afgebeeld staat. Ik ga graag goed voorbereid naar tentoonstellingen. Vroeger betekende dat heel wat gesleur met boeken uit de bibliotheek. Nu is dat Google geworden. Daarom: gaat Google Art Project mijn bezoek aan musea verminderen? Zeker niet. Het bezoek aan de bib loopt wél sterk terug – maar laten we dat “vooruitgang” noemen.

Ongepast?

 

Reageer

Nieuwsbrief

Schrijf u in op Data News dagelijkse nieuwsbrief

Schrijf u in op Data News Start-ups maandelijkse nieuwsbrief

Schrijf u in op Data News Jobs wekelijkse nieuwsbrief

E-mail:
 

Whitepapers