Ontwikkelingen kunnen jarenlang sudderen in labo's, allicht gebaseerd op reeds lang gekende principes, maar dan komt het ogenblik waarop die ideeën meer concrete vorm krijgen. En zo weer nieuwe impulsen geven aan oplossingen voor uitdagingen die vaak al decennia aanslepen.
...

Ontwikkelingen kunnen jarenlang sudderen in labo's, allicht gebaseerd op reeds lang gekende principes, maar dan komt het ogenblik waarop die ideeën meer concrete vorm krijgen. En zo weer nieuwe impulsen geven aan oplossingen voor uitdagingen die vaak al decennia aanslepen. Vandaag puren miljoenen gsm's, mp3-spelers, tablets, notebooks en andere mobiele systemen hun energie uit Lithium-ion batterijen. Die ontlenen hun stroom uit de beweging van Lithium ionen tussen de positieve en negatieve polen van de batterij, waarbij de hoeveelheid energie in de batterij wordt bepaald door de capaciteit van de elektroden om Lithium ionen op te nemen. Gewoonlijk wordt daarvoor koolstof aangewend, maar materialen als tin en silicium bieden nog meer capaciteit. Alleen zet een product als tin bij de opname van die ionen wel sterk uit, wat breuken en scheurtjes kan veroorzaken. De Technology Review van het MIT deed evenwel verslag van experimenten door Yuegang Zhang aan het Lawrence Berkeley National Laboratory (in Californië), waar twee lagen zuiltjes ('nanopillars') uit tin tussen drie lagen grafeen (vellen koolstof van één atoom dik) worden geplaatst. Die zuiltjes kunnen uitzetten of inkrimpen tijdens de werking van de batterij, terwijl de lagen grafeen voor de structurele stevigheid zorgen. De eerste prototypes bieden goede resultaten, maar het aantal laad/ontlaadcycli moet nog sterk worden opgevoerd. Andere oplossingen op dit gebied voorzien in het aanbrengen van de tinnen elektrode op individuele nanodraadjes, onder meer met het oog op batterijen in sensoren. Gebeurtenissen als de 'Arabische lente' en pogingen van overheden om het internet op hun grondgebied te muilkorven, onderstrepen de nood om het vrije verkeer van informatie over het internet een steuntje in de rug te geven. Aan de universiteiten van Michigan (USA) en Waterloo (Canada) werd een concept ontwikkeld - 'Telex' (zie ook /telex.cc>) - dat een soort 'man in the middle' oplossing voor dit probleem biedt. Concreet omvat het een 'client' voor de eindgebruiker, die hiermee een kanaal opent naar een niet-verdachte site buiten het censurerende land. In de datastroom zit ook een versleuteld signaal verstopt (een vorm van steganografie), dat door Telex-stations op weg naar die site (bijvoorbeeld in de infrastructuur van een isp) wordt herkend en die de connectie vervolgens doorsluizen naar een dienstverlener als Tor (die geanonimiseerd internetverkeer mogelijk maakt). Op die wijze kunnen overheden, ook als ze gebruik maken van 'deep packet' inspectie geen weet hebben van het bezoek aan ongewenste sites. De ontwikkelaars hebben momenteel een 'proof of concept' klaar, en wijzen erop dat het systeem geen bewuste medewerking van de beoogde sites vereist. Hoewel een goed deel van de mensheid ondertussen met betaal- en kredietkaarten van allerlei aard rondloopt, blijft de zoektocht naar veilige en efficiënte (lees: snel en zonder veel investeringen) betaalsystemen doorgaan. In de voorbije jaren groeide de belangstelling voor betaalsystemen met 'near field communication' (nfc), zodat even 'wuiven' met een NFC-kaart in de richting van de lezer (zoals voor het gebruik van de metro) al volstaat. Ondertussen heeft Fujitsu het PalmSecure-systeem ontwikkeld, dat zelfs geen nfc-chip meer vereist. De hand van de betaler volstaat. Concreet bestaat het systeem uit een lezer die de handpalm van de betaler - en in het bijzonder het uniek patroon van aders in die handpalm - 'leest' met behulp van een infrarood scanner. De koppeling van de scanner aan het verkooppunt, een database met de nodige biometrische info en een systeem voor betalingsafhandeling (een bank, kredietkaartbedrijf, e.d.) is alles wat nodig is om de transactie af te ronden. Dus geen nood aan kaarten of pinnummers die kunnen worden verloren, terwijl de nodige investeringen relatief beperkt zijn. Zo installeerde een medisch centrum aan de universiteit van New York 250 scanners voor het identificeren van patiënten voor een totale kost van circa 200.000 dollar. Voorts zal ook duidelijk zijn dat PalmSecure mogelijkheden biedt als onderdeel van een multi-factor authenticatie/toegangssysteem.Guy Kindermans