Ze kwam toe op kantoor en opende de post. Sorteerde de correspondentie en legde deze klaar op het bureau van haar chef. Ze startte haar pc op en haalde een kop koffie. In die volgorde, want dat was efficiënter. Tegen de tijd dat ze haar koffie op had, was haar pc bedrijfsklaar. Ze luisterde naar klanten, doorgaans naar problemen. Mensen bellen immers zelden om te zeggen dat het goed gaat. Ze zocht naar antwoorden voor problemen die de hare niet waren. 's Middags at ze met drie collega's van een andere afdeling die min of meer hetzelfde werk deden als zij. Ze zagen mekaar anders niet, mailden niet. Maar ze aten samen.
...

Ze kwam toe op kantoor en opende de post. Sorteerde de correspondentie en legde deze klaar op het bureau van haar chef. Ze startte haar pc op en haalde een kop koffie. In die volgorde, want dat was efficiënter. Tegen de tijd dat ze haar koffie op had, was haar pc bedrijfsklaar. Ze luisterde naar klanten, doorgaans naar problemen. Mensen bellen immers zelden om te zeggen dat het goed gaat. Ze zocht naar antwoorden voor problemen die de hare niet waren. 's Middags at ze met drie collega's van een andere afdeling die min of meer hetzelfde werk deden als zij. Ze zagen mekaar anders niet, mailden niet. Maar ze aten samen. Om 17u30 ging ze naar huis, behalve op vrijdag. Dan zat de werkdag er om 15u30 op en kon ze nog net op tijd aan de schoolpoort staan. Eén dag per week. De andere dagen zat haar zoon in de naschoolse opvang. Eén maal per maand zat ze in het hoofdgebouw in vergadering met alle groten der aarde, tenminste van haar bedrijf. Ze was afgevaardigd door haar chef, want die had er geen tijd voor. En met al haar ervaring zou ze zeker iets zinvols in te brengen hebben, aldus de drukke chef. Maar doorgaans zei ze weinig. Ze vond die vergadering meestal maar niets en ze stoorde zich mateloos aan collega's die zeer demonstratief hun blackberry consulteerden terwijl iemand anders aan het woord was. Maar nooit maakte ze hierover een opmerking. Zelfs niet tegen de drie collega's op de lunch. Ze deed wat van haar verwacht werd. Ze kwam toe op kantoor en opende de post. Sorteerde de correspondentie en legde deze klaar op het bureau van haar chef. Ze startte haar pc op en haalde een kop koffie. Ze luisterde naar klanten. Volgens de personeelsdienst was ze een Cruiser. Het was een begrip dat enige maanden geleden was binnengewaaid. Plots had je twee rassen in de onderneming. Cruisers en Dynamo's. De dynamo's leverden de energie waarop het bedrijf werd voortgestuwd, terwijl de cruisers vooral energieverbruikers waren. Die moest je constant aanporren, controleren, opvolgen. In haar ogen waren de dynamo's veeleer op hol geslagen kerstlichtjes. Ze flikkerden te hard en vooral te onregelmatig. Je kon er geen aangenaam gesprek, laat staan samenwerking, mee aangaan. Maar ze zei niets. Ze werd wel gewaardeerd omwille van haar constantheid. Je kon altijd op haar rekenen. Tussen 9u en 17u30. En wat ze deed, deed ze plichtsbewust. Ze kwam toe op kantoor en opende de post. Sorteerde de correspondentie en legde deze klaar op het bureau van haar chef. Ze startte haar pc op en haalde een kop koffie. Ze luisterde naar klanten. Ze deed uiteraard meer, teveel om op te noemen. Dit was haar werk, haar ritme, haar daginvulling, zo'n 210 dagen per jaar. Ze deed het werk al zeven jaar. Met plezier. En nu vraagt u zich misschien af of ze dan niets bijzonders deed? Iets waarmee ze het verschil had gemaakt? Iets wat baanbrekend was geweest, of op zijn minst verrassend? Waardoor ze in godsnaam toch haar plaats in deze column had verdiend? Neen. Ze maakte geen plannen. Ze was niet bedacht of berekend. Ze was vanzelfsprekend. Zoals de zon die er ook elke dag opnieuw is. En waar ook niemand op let. Tot ze een paar dagen verstopt zit achter wolken die huilen omdat niemand naar haar omkijkt. Dan hunkeren we naar de zon. Onze natuurlijke cruiser. Ze kwam toe op kantoor en opende de post. Sorteerde de correspondentie en legde deze klaar op het bureau van haar chef. Ze startte haar pc op en haalde een kop koffie. Ze luisterde naar klanten... en morgen zou ze dat nog eens doen. Daarom verdient ze deze column. JENS PAS is adviseur bij samenwerkings- en motivatieproblemen en verhalenverteller JENS PAS