Jaren geleden las ik het boek 'Technological revolutions and financial capital' van de econome Carlota Perez. Zij bestudeerde de vijf grote technologische golven die elkaar sinds het begin van de industriële revolutie hebben opgevolgd, waarbij de huidige en ook recentste de digitale golf is. Perez stelde vast dat elke golf uit drie fasen bestaat, zijnde de installatie- en maturiteitsfase, met daar tussenin een transitiefase. De laatste kondigt zich aan wanneer massaal veel kapitaal voor de nieuwe technologie een weg vindt naar de beurs, daar een bubbel creëert die dan finaal eindigt in een crash. Remember the dot.com bubble? Resultaat is wel dat dankzij het massaal goedkope geld voor de crash de basisinfrastructuur voor de nieuwe technologie is gelegd. Daarop kan dan worden gebouwd naar mature oplossingen.

Tijdens de transitiefase ontstaat de voedingsbodem om het socio-economische weefsel aan te passen dat tot dan vooral gericht was op het vorige technologieparadigma. Deze aanpassingen zijn noodzakelijk om het volle potentieel van de nieuwe technologie tot bloei te laten komen. Alleen zo kan in de maturiteitsfase meer waarde worden gecreëerd voor meer mensen. Deze tussenfase kan lang duren omdat het oude en nieuwe paradigma vaak nog een tijd in parallel samen bestaan en het laatste restje waarde uit de oude technologie helpen halen. Vanuit historisch perspectief zijn leidende naties, grote crisissen of oorlogen vaak de hefboom geweest om de kanteling te maken naar nieuwe socio-economische modellen, vaak uit noodzaak.

En toen dacht ik bij mijzelf: zou de huidige coronacrisis niet de hefboom kunnen zijn voor een overstap naar de digitale maturiteitsfase? Think about it: we werken nu al meer dan een maand thuis, gefaciliteerd door de digitale tools en platformen die we in het voorbije decennium opgebouwd en uitgerold hebben. We denken volledig digitaal in het zoeken naar manieren om bedrijven terug op te kunnen starten en dit met respect voor de noodzakelijke voorwaarden zoals social distancing, besmettingen opsporen en indijken, enzovoort.

Zou deze crisis niet de hefboom kunnen zijn voor een overstap naar de digitale maturiteitsfase?

Scholen zijn de 21ste eeuw in gekatapulteerd en ontdekken dankzij online-leerplatformen het potentieel van blended learning en flipped classroom. Samen maken ze de ultieme droom van het onderwijs mogelijk: gepersonaliseerd onderwijs op maat en tempo van elk kind, niet door een bijkomend legioen van onderwijzend personeel, maar door een symbiose van online en klassikaal leren. Dokters ontdekken dat het opvolgen van patiënten via videochat ook werkt. Voeg daar nog een medische wearable aan toe met een geïntegreerd 'lab on a chip' en het reeds lang verkondigde potentieel van digital health is al een stap opgeschoven richting realiteit. En tot slot de supply chain: weerbaarheid en operationele efficiëntie dankzij transparantie via dataplatformen staat plots meer dan ooit in de belangstelling. Stuk voor stuk zijn het voorbeelden van zaken waar de technologie al voorhanden was en het potentieel nu beter dan ooit begrepen wordt, elke dag meer.

We omarmen nu massaal de digitalisatie omdat het moet. Tegen de tijd dat het kan afgebouwd worden, is het ingeburgerd en the new normal geworden. Wie gaat binnen een jaar nog vrijwillig uren in de file staan? Wie gaat nog aanvaarden dat een ziek kind niet vanuit huis lessen kan volgen? Wie wil er nog naar een ziekenhuis gaan voor controle bij zwakke gezondheid? Dogma's zijn massaal gesneuveld in de voorbije maand en de geesten gerijpt. Daarnaast zien we de contouren van het grotere potentieel: een duurzamere samenleving door een betere work-life balans, zinvolle verplaatsingen, echte gezondheidszorg in plaats van reactieve ziekenzorg. Het lijstje is werkelijk eindeloos. Bovendien zal het nieuwe functies creëren, zoals de online-onderwijs content creator, smart health algoritme-ontwikkelaar en medical device IoT-expert.

Het vorige decennium stond in teken van de digitalisatie. We hebben ons lang en diep gebogen om het potentieel in kaart te brengen en de fundamenten te bouwen. Het was allemaal net op tijd klaar om het vangnet te zijn om een ongekende aanpassing te faciliteren. Nu moeten we hierop doorpakken en vooruitdenken, de opportuniteit achter de uitdaging zien en omarmen. Het digitale vangnet van vandaag wordt het fundament voor een toekomstige samenleving: inclusiever en duurzamer voor allen.

Deze crisis is te kostelijk op menselijk en economisch vlak om deze kans voorbij te laten gaan. Dus daarom een warme oproep aan collega's verantwoordelijk voor digitalisatie en innovatie: laat je horen, wees een evangelist, help de samenleving over het finale mentale drempeltje heen. Het gouden digitale tijdperk is nabij!

Jaren geleden las ik het boek 'Technological revolutions and financial capital' van de econome Carlota Perez. Zij bestudeerde de vijf grote technologische golven die elkaar sinds het begin van de industriële revolutie hebben opgevolgd, waarbij de huidige en ook recentste de digitale golf is. Perez stelde vast dat elke golf uit drie fasen bestaat, zijnde de installatie- en maturiteitsfase, met daar tussenin een transitiefase. De laatste kondigt zich aan wanneer massaal veel kapitaal voor de nieuwe technologie een weg vindt naar de beurs, daar een bubbel creëert die dan finaal eindigt in een crash. Remember the dot.com bubble? Resultaat is wel dat dankzij het massaal goedkope geld voor de crash de basisinfrastructuur voor de nieuwe technologie is gelegd. Daarop kan dan worden gebouwd naar mature oplossingen. Tijdens de transitiefase ontstaat de voedingsbodem om het socio-economische weefsel aan te passen dat tot dan vooral gericht was op het vorige technologieparadigma. Deze aanpassingen zijn noodzakelijk om het volle potentieel van de nieuwe technologie tot bloei te laten komen. Alleen zo kan in de maturiteitsfase meer waarde worden gecreëerd voor meer mensen. Deze tussenfase kan lang duren omdat het oude en nieuwe paradigma vaak nog een tijd in parallel samen bestaan en het laatste restje waarde uit de oude technologie helpen halen. Vanuit historisch perspectief zijn leidende naties, grote crisissen of oorlogen vaak de hefboom geweest om de kanteling te maken naar nieuwe socio-economische modellen, vaak uit noodzaak.En toen dacht ik bij mijzelf: zou de huidige coronacrisis niet de hefboom kunnen zijn voor een overstap naar de digitale maturiteitsfase? Think about it: we werken nu al meer dan een maand thuis, gefaciliteerd door de digitale tools en platformen die we in het voorbije decennium opgebouwd en uitgerold hebben. We denken volledig digitaal in het zoeken naar manieren om bedrijven terug op te kunnen starten en dit met respect voor de noodzakelijke voorwaarden zoals social distancing, besmettingen opsporen en indijken, enzovoort.Scholen zijn de 21ste eeuw in gekatapulteerd en ontdekken dankzij online-leerplatformen het potentieel van blended learning en flipped classroom. Samen maken ze de ultieme droom van het onderwijs mogelijk: gepersonaliseerd onderwijs op maat en tempo van elk kind, niet door een bijkomend legioen van onderwijzend personeel, maar door een symbiose van online en klassikaal leren. Dokters ontdekken dat het opvolgen van patiënten via videochat ook werkt. Voeg daar nog een medische wearable aan toe met een geïntegreerd 'lab on a chip' en het reeds lang verkondigde potentieel van digital health is al een stap opgeschoven richting realiteit. En tot slot de supply chain: weerbaarheid en operationele efficiëntie dankzij transparantie via dataplatformen staat plots meer dan ooit in de belangstelling. Stuk voor stuk zijn het voorbeelden van zaken waar de technologie al voorhanden was en het potentieel nu beter dan ooit begrepen wordt, elke dag meer. We omarmen nu massaal de digitalisatie omdat het moet. Tegen de tijd dat het kan afgebouwd worden, is het ingeburgerd en the new normal geworden. Wie gaat binnen een jaar nog vrijwillig uren in de file staan? Wie gaat nog aanvaarden dat een ziek kind niet vanuit huis lessen kan volgen? Wie wil er nog naar een ziekenhuis gaan voor controle bij zwakke gezondheid? Dogma's zijn massaal gesneuveld in de voorbije maand en de geesten gerijpt. Daarnaast zien we de contouren van het grotere potentieel: een duurzamere samenleving door een betere work-life balans, zinvolle verplaatsingen, echte gezondheidszorg in plaats van reactieve ziekenzorg. Het lijstje is werkelijk eindeloos. Bovendien zal het nieuwe functies creëren, zoals de online-onderwijs content creator, smart health algoritme-ontwikkelaar en medical device IoT-expert.Het vorige decennium stond in teken van de digitalisatie. We hebben ons lang en diep gebogen om het potentieel in kaart te brengen en de fundamenten te bouwen. Het was allemaal net op tijd klaar om het vangnet te zijn om een ongekende aanpassing te faciliteren. Nu moeten we hierop doorpakken en vooruitdenken, de opportuniteit achter de uitdaging zien en omarmen. Het digitale vangnet van vandaag wordt het fundament voor een toekomstige samenleving: inclusiever en duurzamer voor allen.Deze crisis is te kostelijk op menselijk en economisch vlak om deze kans voorbij te laten gaan. Dus daarom een warme oproep aan collega's verantwoordelijk voor digitalisatie en innovatie: laat je horen, wees een evangelist, help de samenleving over het finale mentale drempeltje heen. Het gouden digitale tijdperk is nabij!