Digital wellbeing staat hoog op de agenda, maar smartphoneverslaving is een hardnekkig fenomeen dat zelfs de meest gedisciplineerde IT-professional treft. Is Brick de oplossing die het claimt te zijn?
De economie van de aandacht draait op volle toeren: met een smartphone in de hand houden we met z’n allen dat beeld in stand. De helft van de volwassenen en tieners probeerde smartphonegebruik al te beperken, zo las je uitgerekend vandaag nog op onze site. En ja, zelfs C-level executives grijpen vaker naar hun smartphone dan strikt noodzakelijk, wat ten koste gaat van focus en productiviteit. Bestaande oplossingen, zoals de ingebouwde ‘Focus’-modi van iOS of Android, of een van de vele screentime/wellbeing-apps hebben één fundamenteel gebrek: je bent zelf de beheerder en de ‘negeer’-knop is altijd binnen handbereik. Je moet met andere woorden al behoorlijk wat zelfdiscipline hebben om je schermtijd te beperken. Vergelijk het met een pakje sigaretten dat op je bureau ligt wanneer je probeert te stoppen met roken.
Gegijzeld voor je eigen bestwil
Brick probeert dit patroon te doorbreken door de digitale blokkade te koppelen aan een fysiek object. Brick is een hardwarematige oplossing van de gelijknamige Amerikaanse start-up die werkt op basis van NFC die je toestel gijzelt voor je eigen bestwil. De naam verwijst overigens naar een bricked toestel: dat kan bijvoorbeeld een smartphone zijn waarvan de firmware of software om zeep geraakt is en het toestel daardoor niet meer bruikbaar is. Alleen: hier doe je het dus wél vrijwillig en kan het uiteraard ook ongedaan gemaakt worden.
Het concept leunt eigenlijk op frictie. Je plaatst de Brick – wat een magnetisch blokje is met daarin niks meer dan een ‘domme’ NFC-tag – op een vaste locatie, bijvoorbeeld in de hal of aan je koelkast. Door met je smartphone tegen de ‘Brick’ te tikken, activeer je een blokkade van vooraf geselecteerde apps. Wil je toch weer toegang tot Instagram, LinkedIn of je nieuws-apps? Dan is er geen digitale achterdeur. Je moet fysiek opstaan en je telefoon opnieuw tegen het blokje houden om de schermtijd-blokkade terug op te heffen.
1/6
2/6
3/6
4/6
5/6
6/6
1/6
2/6
3/6
4/6
5/6
6/6
Tech specs en systeemvereisten
Tijdens onze testperiode van enkele weken bleek deze methode verrassend effectief. De drempel om op te staan is vaak net hoog genoeg om de impulsieve reflex van het eindeloze scrollen te onderdrukken. Opvallend is dat de app, ondanks de noodzakelijke achtergrondprocessen om apps te monitoren, nauwelijks impact heeft op de autonomie van het toestel. We merkten geen significant verschil in batterijverbruik, wat wijst op een efficiënte implementatie.
Wie de tool wil inzetten, moet wel rekening houden met strikte systeemeisen. De app vereist een modern besturingssysteem; voor Android-gebruikers ligt de harde ondergrens op Android-versie 12 zoals we zelf ondervonden met een ouder testtoestel: dan duikt de Brick-app zelfs niet in de Play-store van Android op. Legacy-toestellen vallen dus uit de boot. Ergens jammer, maar anderzijds wel een logische keuze van de ontwikkelaars, aangezien oudere versies van Android de specifieke API’s missen om app-blokkades op dit niveau betrouwbaar uit te voeren.
Privacy als wisselgeld
De keerzijde van deze controle is, zoals wel vaker in ICT, de privacy trade-off. Om te functioneren vraagt Brick verregaande rechten. Op iOS verloopt dit via de strikte Screen Time API, maar op Android moet je heel veel toegankelijkheidsrechten toekennen. Hiermee geef je de app in theorie de mogelijkheid om zowat alle activiteit op je smartphone te monitoren. Hoewel het bedrijf in zijn privacybeleid stelt dat er geen data het toestel verlaat, betekent het wel dat je als gebruiker héél veel vertrouwen moet hebben in Brick. We snappen het voor alle duidelijkheid wel: het is eenvoudigweg de enige manier voor een app om alle andere apps te kunnen blokkeren. Maar toch: het voelt wel wat raar bij de installatie om zowat alle sleutels van je digitaal koninkrijk uit handen te geven.
Een Brick kost ongeveer vijftig euro. Dat is op zich een stevige prijs voor wat technisch gezien echt niks meer dan een NFC-tag met een bijbehorende app is. Maar je betaalt natuurlijk voor een dienst die gelukkig niet met een SaaS-abonnementsmodel komt. Het blijft dus een eenmalige kost. Goed om weten is trouwens dat je gerust meerdere Bricks kan aanschaffen – eentje voor op het werk en eentje voor thuis als je dat handig vindt? En oh ja, misschien ook goed om weten: standaard voorziet Brick in 5 ‘noodstops’. Stel dat je je Brick verloren hebt, of je bevindt je in een situatie waar je dringend toch een app moet unlocken, dan kan je via de Brick-app toch nog unbricken. Vijf keer kan dat dus: dat moet volstaan om je niet te verleiden om het zomaar te gebruiken om random TikTok-filmpjes of Instagram-reels te bekijken.
Conclusie
Wie van zichzelf vindt dat hij of zij een smartphoneverslaving heeft of al wie minder schermtijd als goed voornemen voor 2026 heeft, haalt met Brick een eenvoudig maar effectief hebbedingetje in huis. Ja, je kan schermtijd ook op andere manieren met software controleren of in de hand houden. Maar voor wie merkt dat softwarematige limieten te eenvoudig te omzeilen zijn, biedt Brick wel een robuuste, fysieke slotgracht. Het vereist wel dat je de controle over je smartphone deels uit handen geeft, maar in ruil krijg je wel tijd terug. En dat is waarvoor je de Brick dus aanschaft.
Brick is overigens niet de enige speler op deze nichemarkt voor digital wellbeing. Een directe concurrent is het Nederlandse Unpluq. Waar Brick volledig inzet op de laagdrempeligheid van NFC-technologie, hanteerde Unpluq oorspronkelijk een fysieke USB-sleutel (de Unpluq Key). Hoewel Unpluq inmiddels ook tags aanbiedt, blijft het fundamentele verschil dat Brick kiest voor een passieve interactie, terwijl een fysieke sleutel in de poort een nog bewustere handeling vereist. Unpluq werkt ook met een (gezins)abonnement.