We worstelen massaal met ons smartphonegebruik. Uit nieuw onderzoek blijkt dat hoewel bijna de helft van de Belgen actieve pogingen onderneemt om hun schermtijd te reduceren, slechts een fractie daar op lange termijn in slaagt.
De alomtegenwoordigheid van de smartphone blijft een heikel punt, zo blijkt uit een recente bevraging die onderzoeksbureau iVox uitvoerde in opdracht van Swappie, een speler in de markt van refurbished iPhones. De cijfers, verzameld bij duizend volwassen Belgen en tweehonderd tieners, schetsen een beeld van goede voornemens die stuklopen op de realiteit van de aandachtseconomie. Ongeveer vier op de tien Belgen geven ruiterlijk toe dat ze te vaak naar hun toestel grijpen. De wil om te veranderen is er nochtans: bij zowel volwassenen (47 procent) als tieners (48 procent) heeft bijna de helft al eens getracht het gebruik in te perken. Het succesratio van die pogingen is echter bedroevend laag, want slechts 20 procent slaagt erin dat voornemen op lange termijn vol te houden.
Wederzijdse ergernis
Het onderzoek legt ook een interessante dynamiek bloot binnen de gezinscontext, waarbij de perceptie van schermverslaving wederzijds is. Terwijl 40 procent van de ouders vindt dat hun kinderen te veel aan het scherm gekluisterd zitten, kaatst exact hetzelfde percentage tieners die bal terug: zij vinden hun ouders eveneens te vaak verdiept in hun telefoon. Deze digitale frictie blijft overigens niet zonder gevolgen voor de familiale sfeer. Ongeveer een vijfde van de respondenten, zowel bij ouders als kinderen, geeft aan dat het smartphonegebruik een negatieve impact heeft op hun onderlinge relatie.