Stel: Je komt een café binnen en de ober vertelt je dat hij die avond een vast tarief van 20 euro hanteert. Voor dat geld mag je de hele avond ongelimiteerd kiezen uit een lijst met de zeven volgens de uitbater meest gedronken drankjes. Of je mag ook eender welk ander - maar misschien eerder onbekend - drankje kiezen, maar dan moet je na twee of drie consumpties wel opnieuw betalen per extra drankje.

Stel: Je bent een bedrijf gestart en wil een innovatief, lekker biodrankje in de markt zetten dat bovendien de prijsvergelijking met de populaire frisdranken kan doorstaan. Je biedt het drankje aan in cafés en hoopt zo je merk te laten groeien, maar je merkt eigenlijk vooral dat die cafés alsmaar meer 'all you can drink'-bundels aanbieden met enkel de meest populaire drankjes. Je zit met de handen in het haar.

Stel: Je bent de uitbater van een café en je wil voortaan iedere maand vertrekken van een recurrente, vaste omzet. Je bedenkt een vast tarief met ongelimiteerde consumpties, maar beperkt die keuzekaart wel tot zeven populaire drankjes. Je voegt in de kleine lettertjes nog iets toe dat na twintig drankjes het glas minder snel bijgevuld wordt: je weet maar nooit dat er misbruik optreedt. En je hoopt uiteraard dat er nog wel wat drankjes geconsumeerd worden die niet op je keuzekaart staan. Misschien kan je nadien die zeven drankenleveranciers jou wel een premium laten betalen omdat je hun tapkraan laat openstaan? En misschien kan je enkele andere drankenleveranciers wel zo ver krijgen dat ze jou betalen om in het keuzemenu te mogen, denk je met eurotekens in je ogen.

Stel: Je bent een frisdrankenproducent. Je maakt een van de meest populaire, maar alsmaar meer gecontesteerde frisdranken (bijvoorbeeld omdat ze te verslavend zijn). Je maakt je bovendien zorgen omdat de wetgever in de clinch ligt met je manier van handelen. Je merkt dat het grootste café van het land je frisdrank nu in een 'all you can drink'-formule gaat stoppen. Je bent gerustgesteld dat je klanten niet massaal gaan afhaken.

Stel: Je bent een toezichthouder die moet nakijken of cafés zich wel aan de regels van de vrije markt houden en alle drankenleveranciers een eerlijke kans geeft. Je ziet dat het grootste café van het land nu een 'all you can drink' formule aanbiedt. Je weet dat de gevestigde drankenleveranciers versterkt worden. Je beseft dat onbekende maar misschien onterecht onbeminde leveranciers het zo nog moeilijker hebben om in te breken op de markt. Je weet dat cafés graag ook inkomsten willen genereren vanuit leverancierskant. Je ziet geen problemen.

Toegegeven: dit is cafélogica en ik besef dat de vergelijking mank loopt. Maar toch is dit wat er op het spel staat. Proximus tast de grenzen van het vrije internet, het neutrale distributiemodel af. Eén keer werd CEO Dominique Leroy teruggefloten door Minister van Telecom Alexander De Croo toen ze een ballonnetje opliet over het laten meebetalen van een contentleverancier voor het gebruik van het netwerk. Een tweede keer kwam er gisteren niet. De Croo en telecomwaakhond BIPT zien geen graten in de nieuwe Epic-abonnementenformules die de grootste social media en muziekstreaming apps een 'zero rating' meegeven. Dat betekent dat het dataverbruik niet meetelt in de bundel van 3 GB waarvoor je 20 euro neertelt. Dit is geen schending van de netneutraliteit, aldus onze toezichthouder. Dit is een eerste stap naar het opdoeken van netneutraliteit, zeg ik.